Visie
Iedere leerling met dyslexie verdient het om te ontdekken dat het kan leren op een manier die bij hem of haar past en dat het succesvol kan zijn in het onderwijs. Daarvoor moet alles wat we rond die leerling doen, met elkaar verbonden zijn.
In de praktijk is dat vaak niet zo. Dyslexiezorg en onderwijs zijn twee gescheiden werelden. Diagnostiek blijft vaak steken in het afvinken van criteria, zonder dat de echte hulpvragen van kind en ouders worden beantwoord en zonder dat het advies aansluit op de dagelijkse praktijk van de school. Op school ontbreekt vaak de kennis om een onderzoeksverslag te begrijpen en te vertalen naar wat een leerling nodig heeft.
Voor de leerling is dat elke dag voelbaar. Faalervaringen stapelen zich op: toetsen die niet lukken ondanks goed leren, een docent die opmerkt dat je wel wat harder je best mag doen, een advies om af te stromen of te blijven zitten omdat je voor alle talen onvoldoende staat. Langzaam brokkelt het zelfbeeld af. De leerling die aanvankelijk nieuwsgierig en gemotiveerd was, gaat geloven dat alle inspanning toch niets uitmaakt en haakt af. De dyslexie is dan allang niet meer het grootste probleem, het verlies aan zelfvertrouwen is dat wel.
Wat zo’n leerling het hardst nodig heeft, naast goede adviezen en hulpmiddelen, is iemand binnen het onderwijs die hem of haar ziet en naast hem of haar gaat staan. Iemand die de problemen én sterke kanten van de leerling ziet en samen met de leerling op zoek gaat naar wat wél werkt. Die ene volwassene maakt het verschil tussen een leerling die het opgeeft en een leerling die zijn of haar weer weg vindt.
Daarom zie ik diagnostici voor me die diagnostische dilemma’s binnen een dyslexieonderzoek zorgvuldig afwegen en die adviezen geven waar leerling, ouders en docenten mee verder kunnen. Op school is er iemand die de leerling ziet, zijn of haar verhaal kent en de adviezen samen met de leerling, ouders en collega’s vormgeeft voor binnen en buiten de klas. Zo kunnen onderzoek en onderwijs elkaar inspireren en versterken.
Missie
Ik versterk de kennisbasis aan beide kanten van de leerling, zodat een dyslexieonderzoek niet eindigt met een verklaring maar iets in gang zet in het onderwijs.
In het voortgezet onderwijs leid ik dyslexiecoaches op en versterk ik de kennis van docenten. Mijn doel is dat op iedere vo-school minstens één opgeleide collega aanwezig is, die dyslexiecoach kan zijn, die leerlingen begrijpt, begeleidt en beschermt en die collega’s meeneemt in het vormgeven van passend onderwijs.
Bij collega-orthopedagogen en psychologen versterk ik het diagnostisch vakmanschap. Ik neem hen mee in diagnostische dilemma’s en hoe je die met zorg afweegt, in plaats van slagboom-diagnostiek te verrichten. Daarnaast vergroot ik hun kennis van het onderwijs, zodat hun adviezen daar echt op aansluiten.
Samen vormen die twee de brug: van een zorgvuldig onderzoek naar onderwijs waarin een leerling zich gezien weet en met zelfvertrouwen zijn of haar schoolloopbaan kan vervolgen. Zo gaat er geen talent verloren.